O jedzeniu z komentarzem

W każdym dniu doświadczamy emocji, a jedzeniu, smakowaniu, tak jak muzyce, literaturze, sztuce wszelkiego rodzaju, prawie zawsze towarzyszą te pozytywne. Jedzenie jest stałym, czasem niezauważalnym elementem naszego istnienia, a powinno być jednym z podstawowych, bo poza czysto fizjologiczną potrzebą pozyskania energii, z reguły spełnia też potrzeby wyższego rzędu, daje zadowolenie, rozkosz i takie tam inne. Niektórzy po te związane z jedzeniem emocje potrafią jechać w daleką podróż, na inny kontynent lub chociażby do innej dzielnicy, jedzeniem się przeprasza i prosi o wybaczenie, składa się nim podziękowania, bywa prezentem, często jest wstępem, może być tłem do poważnych dyskusji, początkiem dobrych biznesów, znajomości, przyjaźni i miłości. Będę tu pisał nie tylko o jedzeniu, ale zawsze w kontekście takiego jedzenia, które jest elementem kultury, ale i zjawiskiem czysto socjologicznym, bywa politycznym. Mam nadzieję, że czasem przy okazji filmu z przepisem, wpisu z przepisem, zajrzą tu Państwo.

Kaczka konfitowana

Jest taki film, John Wick II, i jest w tym filmie scena kulminacyjna w hotelu Continental. Jak już się większość tych wszystkich ekwilibrystycznych scen odtworzyła, jak już Keanu pozabijał mniej więcej „całą Ostrołękę” przeciwników, jak już został tylko jeden, ten najważniejszy, który siedzi przy stole i w ostatnich sekundach swojego życia, z pełną świadomością, że to koniec, oddaje się smakowaniu, degustowaniu, przeżywaniu tego swojego ostatniego kęsa życia …

Pstrąg pieczony z masłem musztardowym

Masło, masło i jeszcze raz masło… rozprawa o pstrągu
Choć w roli głównej w podpiętym przepisie występuje pstrąg tęczowy, to jak film i przepis pokazują, masło jest i tak głównym składnikiem. Bez masła nie byłoby w czym rozprowadzić przypraw, musztardy, miodu, cytryny itp. Bez masła nie byłoby karmelizowanej glazury na dodatkach.

Parmigiana

Parmigiana – fascynujące kulinarnie południe Włoch Parmigiana w różnej postaci pochodzi z południa Włoch. Znana jest na obcasie, podeszwie i całej krótkiej cholewce, tak do kostki oraz na tej kopanej przez stopę trochę trójkątnej piłce. Kalabria, Apulia, Basilicata, Kampania i Sycylia to regiony powszechności takiego wykonywania dania z bakłażana i […]

Schab ze śliwkami suszonymi i orzechami

Typowy Francuz z północy Schab ze śliwkami i orzechami, takie danie, które nie ma własnej nazwy, nawet trudno ją stworzyć, no bo jak szukać nazwy dla codziennego dania, domowego, przyrządzanego hurtowo w domach, na kolacje, u nas nazywane późnymi obiadami, w północnych regionach Francji. Kraina cydru i perry, calvadosu, sąsiad […]

Risotto z kozim serem

Włoch z modnym wnętrzem – gastronomiczna historia Zofii Risotto jak to risotto, najlepiej zrobić samemu w domu, bo w restauracjach z reguły to danie jest trudne do wykonania, jeśli oczywiście restauracja chce hołdować ortodoksyjnej tradycji jego stworzenia. Przygotowane w domu, od podstaw, zgodnie z tradycją, w technikach dostępnych w każdej […]

Mule

Mule – kulinarny festiwal Jest tyle sposobów przygotowywania muli, opisanych w książkach i przewodnikach i jeszcze niezliczona ilość i możliwości kombinacji, że w knajpach specjalistycznych organizuje się festiwale z mulami. Niby takie nic te mule, no bo co tam jeść, odrobina galaretowatej masy zamkniętej w muszli. Ale jak się ugotuje […]

Dorsz z sałatką słodko – kwaśną i puree

Dorsz z … no właśnie, z czym? Na pewno z puree, takim bardzo tradycyjnym, prosto z francuskiej szkoły kulinarnej. Ale potem już trochę bardziej skomplikowanie się robi. No bo papryka i słodki smak to od Basków, co wyczytałem u pana André Dominé w przewodniku po kulinariach francuskich. Ale grzyby to […]

Sałatka Cezar

Żeby Cezar był Cezarem Ponoć jakiś Cezar, Włoch w mieście Tijuana w Meksyku, stworzył ową sałatkę z potrzeby chwili, czyli braku w spiżarni. To całkiem prawdopodobna historia, mogła się wydarzyć, bo okoliczności, jak to bywa w opowieściach kulinarnych, były standardowe. Potrzeba matką …. Doczekaliśmy się we współczesności (bo przepis na […]

Fondant czekoladowy z owocami

Wbrew fondantowym purystom Fondant czekoladowy, ciastko lawa, czy jak to było w moim ulubionym francuskim filmie – „ciastko surowe”, czyli jeden z prostszych deserów, podobno francuskich. Prostota prostotą, ale dobrze czasem mieć w lodówce jakiś taki półprodukt, który w dowolnej chwili da się do piekarnika włożyć, jak najdzie ochota, a […]